Sakrament Namaszczenia Chorych

  • Sakrament Namaszczenia Chorych jest jednym z siedmiu sakramentów ustanowionych przez Chrystusa.
  • Cierpienie ma szczególne znaczenie w chrześcijaństwie. Chrystus zbawił nas przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie. Cierpienie przeżywane w łączności z Nim nigdy nie jest bezsensowne.
  • Jezus nigdy nie pozostaje obojętny wobec ludzkiego cierpienia. Podczas swego ziemskiego życia niejednokrotnie kładąc ręce na chorych, niósł im ulgę w cierpieniu, a często ich uzdrawiał.
  • Sakrament Namaszczenia Chorych jest wyrazem troski Chrystusa o chorych, stąd przedłuża Jego obecność w Kościele.

Chrystus polecił Apostołom troszczyć się o chorych i dał im władzę uzdrawiania. Wspomina o tym św. Marek pisząc o działalności Apostołów, którzy między innymi: „oni więc wyszli i nawoływali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali” (Mk 6,12-13).

Jednak podstawą biblijną ustanowienia Sakramentu Namaszczenia Chorych jest List św. Jakuba, gdzie czytamy: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5,14-15).

    Tekst ten wskazuje na obrzęd sakramentalny, to jest namaszczenie i modlitwę wraz z jego skutkami:
  • udziela choremu łaski Ducha Świętego, która podnosi jego ufność w Bogu, umacnia go w cierpieniach i pomaga mu do zbawienia;
  • pomaga wrócić do zdrowia, jeśli to jest pożyteczne dla zbawienia duszy;
  • gładzi grzechy powszednie, a również ciężkie, jeżeli przyjęcie Sakramentu Pokuty jest niemożliwe;
  • należy ten Sakrament przyjąć na początku ciężkiej choroby, a nie czekać aż do ostatniej chwili, gdy chory już traci przytomność i nie może w całej pełni przeżywać przyjęcia Sakramentu, jednoczącego go z Chrystusem Ukrzyżowanym i ze zbawczą mocą Jego Męki.

Namaszczenie można powtarzać w tej samej chorobie, jeśli stan chorego się pogarsza. Przed operacją wolno tego Sakramentu udzielić, jeśli przyczyną operacji jest niebezpieczna choroba. Osobom starszym o wątłym zdrowiu można udzielić Namaszczenia, choć nie ma oczywistej niebezpiecznej choroby. Tak samo chorym dzieciom, nawet w bardzo młodym wieku (przed pierwszą spowiedzią i Komunią św.). Nieprzytomnym, lub psychicznie chorym udziela się Sakramentu, jeśli można przypuszczać, że jako wierzący w normalnych warunkach by sobie tego życzyli. Gdy kapłan zastanie człowieka już zmarłego, wówczas poleca się go miłosiernemu Bogu, aby odpuścił mu grzechy i łaskawie przyjął do nieba. Zmarłego nie namaszcza się, chyba, że są wątpliwości czy naprawdę chory już nie żyje. Nie wolno udzielać Namaszczenia Chorych tym, którzy uparcie trwają w jawnym grzechu (KPK, kan. 1007).

Duszpasterstwo Chorych w parafii:

  • Systematycznie w Pierwsze Piątki Miesiąca i w soboty po Pierwszym Piątku odwiedzamy Chorych i nie mogących wyjść samodzielnie z domu z posługą Spowiedzi i Komunią Świętą oraz Sakramentem Namaszczenia Chorych.
  • W nagłych przypadkach można wzywać do chorych kapłana w każdej porze dnia i nocy przez najbliższych z rodziny lub sąsiadów.
  • Odwiedzamy także chorych z racji Świąt — po uprzednim zgłoszeniu chorych w zakrystii lub kancelarii.
  • Terminy odwiedzin są podawane na bieżąco, zasadniczo odbywają się w godzinach przedpołudniowych, tj. 9.00 - 11.00.
  • Ponadto co roku, 11 lutego w Kościele jest organizowany Światowy Dzień Chorego. W tym dniu, podczas Mszy Świętej wszystkim przybyłym osobom chorym i osłabionym podeszłym wiekiem uroczyście udzielany jest Sakrament Namaszczenia Chorych.

Na wizytę kapłana u chorego należy przygotować się duchowo i organizacyjnie przez:

    Należy pamiętać, że jako chrześcijanie mamy obowiązek:
  • zachęcać chorych do modlitwy i samemu modlić się z nimi i za nich, czytać im Pismo św. i książki religijne, opowiadać im wydarzenia z życia Kościoła powszechnego, diecezji, parafii, powtarzać treść kazania;
  • pouczyć chorego, że Sakrament Namaszczenia udziela mocy i zbawienia, że nie jest zaopatrzeniem tylko na śmierć;
  • w porę powiadomić proboszcza, zwłaszcza gdy chory ma być odwieziony do szpitala;
  • jeśli ktoś dłużej choruje trzeba się postarać, aby co pewien czas, np. raz w miesiącu, a koniecznie w Adwencie i w Wielkim Poście, wezwać kapłana, by przybył z posługą sakramentalną — Spowiedzią i Komunią św. a jeśli zajdzie potrzeba to udzielił Namaszczenia;
  • wezwać kapłana, by udzielił Komunii św. w przypadku, gdy chory (również dziecko) odprawia Nowennę Dziewięciu Pierwszych Piątków Miesiąca lub Pięciu Pierwszych Sobót Miesiąca;
  • jeśli ktoś jest świadkiem wypadku ma obowiązek wezwać kapłana, a także, jeśli to możliwe podsunąć choremu myśli o Bogu, Zbawicielu, Matce Najświętszej, odmawiając krótkie modlitwy, wzbudzające także żal za grzechy.

Przed przyjściem kapłana do mieszkania (pokoju) chorego przygotowuje się stół nakryty białym obrusem, ustawiony tak, by chory mógł wygodnie nań patrzeć. Na stole stawiamy krzyż, dwie świece, wodę święconą z kropidłem. Oprócz tego na talerzyku kawałek waty, trochę soli i chleba: posłuży to do otarcia rąk kapłana z oleju świętego oraz szklankę z przegotowaną wodą i łyżkę stołową. Przednia część stołu niech pozostanie wolna, bo na tym miejscu kapłan złoży Najświętszy Sakrament.

Gdy kapłan z Najświętszym Sakramentem nadchodzi, należy zapalić świece; a gdy kapłan wejdzie do mieszkania, wszyscy powinni uklęknąć. Wszyscy obecni — członkowie rodziny, a jeśli to możliwe, także sąsiedzi i znajomi powinni czynnie uczestniczyć w liturgii udzielanych sakramentów, wychodząc z pokoju jedynie na czas spowiedzi chorego.