Sakrament Kapłaństwa (Święcenia)

„Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy. Może on współczuć z tymi, którzy nie wiedzą i błądzą, ponieważ sam podlega słabości. I ze względu na nią powinien jak za lud, tak i za samego siebie, składać ofiary za grzechy. I nikt sam sobie nie bierze tej godności. Lecz tylko ten, kto jest powołany przez Boga jak Aaron”. (Hbr 5, 1-4)

  • Jezus Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan, Zbawiciel wybrał po całonocnej modlitwie spośród uczniów dwunastu mężów, których nazwał apostołami, głosicielami Ewangelii. Mężów tych, którzy od chwili swego powołania zawsze byli w towarzystwie swego Mistrza, uczył i wychowywał, wreszcie oddawał im stopniowo pełnomocnictwo urzędu kapłańskiego. Podczas Ostatniej Wieczerzy dał im moc przeistaczania chleba w swe Ciało, a wina w Krew swoją, czyli władzę składania bezkrwawej ofiary, Mszy świętej. W dniu swego zmartwychwstania przekazał im władzę odpuszczania i zatrzymywania grzechów, a tuż przed swym wniebowstąpieniem poruczył im pełnię urzędu apostolskiego: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem”. (Mt 28, 19-20)
  • Apostołowie przekazywali władzę otrzymaną od Chrystusa, całą jej pełnię, swym prawowitym następcom, biskupom, jej część zaś kapłanom i diakonom. Tak się dzieje do dziś dnia.

„Na mocy ustanowienia Bożego, przez sakrament kapłaństwa niektórzy spośród wiernych, naznaczeni w nim niezatartym charakterem, są świętymi szafarzami. Są oni mianowicie konsekrowani i przeznaczeni, ażeby — każdy, odpowiednio do swojego stopnia, wypełniając w osobie Chrystusa — Głowy („in persona Christi capitis”) zadania nauczania, uświęcania i kierowania — był pasterzem Ludu Bożego” (por. KK 18-21, 28-29; kan. 1008; KKK 1592).

  • Z ustanowienia Bożego istnieją więc w Kościele trzy rodzaje święceń, którymi są: episkopat, prezbiterat i diakonat. Akt święceń jest sakramentem.
  • Sakramentu Kapłaństwa w jego trójstopniowej strukturze udziela biskup przez włożenie rąk (materia), a następnie uroczystą modlitwę, w której prosi Boga o łaski Ducha Świętego dla wyświęconego (forma).
  • Święcenia wyciskają w duszy kapłana niezatarty znak — znamię, „charakter sakramentalny”, które czyni jego status nieodwracalnym i stałym. Konsekracja jako Boże działanie, przeznacza zatem do pełnienia na stałe misji w Kościele. Polega na „wyróżnieniu”, wybraniu i upodobnieniu do Chrystusa, którego Ojciec „wysłał” jako Sługę.
  • Powołanie jest darem Boga, to Chrystus ciągle na nowo posyła robotników na swoje żniwo. Kościół wzywa przeto wszystkich wiernych do modlitwy o nowe powołania do kapłaństwa. Nowe powołania do stanu duchownego powinny być otoczone troską całego Kościoła: wyraża się ona w modlitwie i w pełnym życzliwości stosunku do młodych ludzi zamierzających poświęcić się służbie Bożej. Najważniejsze jednak zadanie przypada rodzinie, ponieważ w prawdziwie chrześcijańskiej atmosferze rodzinnej najlepiej dojrzewają powołania do kapłaństwa.

Moralno-prawne wymogi stawiane kandydatom pragnącym się przygotowywać do kapłaństwa:

(na przykładzie Wyższego Seminarium Duchownego Archidiecezji Krakowskiej)
    Pierwszym warunkiem, który stanowi o przyjęciu do Seminarium Duchownego jest łaska powołania do życia w kapłaństwie i w celibacie, ponadto rozpoznanie w sobie koniecznych przymiotów, by móc podjąć formację i w przyszłości posługę kapłańską. Są nimi m.in.:
  1. zdolności duchowe (nieskażona wiara);
  2. zdolności moralne (nienaganne obyczaje, dobra opinia wśród wiernych);
  3. zdolności intelektualne (do odbycia studiów filozoficzno-teologicznych);
  4. zdrowie fizyczne i psychiczne (potwierdzone badaniami lekarskimi);
  5. szczera intencja (gotowość podjęcia zadań kapłańskich z pobudek religijnych);
  6. wolność w wyborze powołania.
    Osoby pragnące wstąpić do seminarium i rozpocząć studia powinny zgłosić się osobiście i złożyć potrzebne dokumenty:
  • Podanie o przyjęcie skierowane do rektora seminarium.
  • Własnoręcznie napisany życiorys.
  • Świadectwo maturalne (oryginał).
  • Aktualną metrykę chrztu św. i świadectwo bierzmowania.
  • Opinie Księdza Proboszcza i Katechety.
  • Świadectwo ślubu kościelnego rodziców.
  • Świadectwo zdrowia.
  • Sześć fotografii (format legitymacyjny, w garniturze, krawacie i jasnej koszuli).
Pozostałe informacje i terminy są podawane kandydatom w momencie składania dokumentów. Warunki przyjmowania do seminarium zostały zaczerpnięte ze strony: www.wsd.diecezja.krakow.pl lub www.seminarium-krakow.pl